Nu ik duidelijk ben geweest over mijn uitvaart(zie log hiervoor)wordt het denk ik tijd voor een laatste log.

Niet omdat ik denk dat ik er morgen niet meer ben maar zoals ik al eerder meldde gaat bellen,smssen,schrijven enz. me toch steeds slechter af en zoals ik ooit begin  febr 2005 begonnen ben met een weblog,sluit ik um,ook het liefst zelf af.

30 maart 2006 hoorde ik dat ik ziek was,al vanaf het begin vond ik het erger voor mijn naasten dan voor mezelf,iedereen had er zijn eigen mening over,sommige mensen dachten dat ik in een roes zat,sommigen dachten dat ik me stoerder voordeed dan ik was en sommige begrepen het.

Ik heb mezelf nooit zielig gevonden,ik kon er zelf niks aan doen dat ik ziek werd,mijn verdriet ging uit naar mijn Jo,Donna,Devlin,de kleine Danou en natuurlijk de andere familie en mensen die heel belangrijk voor me zijn.

Heb daarop,ondanks alle medische misxc3xa8re steeds doelstellingen gehad,dat waren dan wel redelijk haalbare heur,ik wist vanaf het begin wel dat ik me geen zorgen over mijn pensioen hoefde te maken.

Nu na inmiddels best wel als een medisch wonder beschouwd te worden werd ik nog "verrast" met hersenuitzaaisels die eigenlijk nooit voorkwamen bij darmkankerpatienten,nee logisch want zover komt het lichaam zelden of nooit.

Ben nu dus uitbehandeld,heb het een beetje gehad met het "Hoe gaat het" (hoe goed bedoeld ook) en pluk nog steeds elke dag maar ben ook eerlijk als ik zeg dat het ook wel mooi is geweest.

Ik ben nu moe,al  ben ik nog steeds opgeruimd in mijn dikke kop hoor,dat is het niet maar tja eenmaal is het mooi geweest….

Niemand kan zeggen dat ik mijn best niet heb gedaan,niemand hoeft nu nog "Kop dr veur" te zeggen.

Nee…..ik heb best veel pijn,heb altijd mijn best gedaan en die kop blijft er wel veur maar het moet wel menswaardig zijn.

Zoals in mijn reacties al langskwam: ik vind wakker worden nog steeds goed maar niet meer wakker worden is ook prima.

Wat ook in mijn reacties langskwam is de trouw en de lieve berichten van mijn webloglezers.

Sommige ken ik bij wijze  niet eens maar zeggen dan wel precies het goede,zo zijn ze er ook bij die natuurlijk net het verkeerde zeggen haha maar dat geeft dan ook niets,ik weet inmiddels hoe moeilijk het kan zijn om iets te melden.

Van sommige weet/voel ik dat ze uit pure nieuwsgierigheid meelezen,jaja mijn sms en bel gedrag enz. mag dan weggaan  maar mijn gevoel doet het nog steed heur(gna gna)

Hoe dan ook wil ik via deze weg nogmaals iedereen bedanken voor hun steun,je wilt niet weten hoe goed me sommige berichten hebben gedaan.

Is dit dan een afscheid?

Neehoor,zolang ik kan zal ik er voor iedereen zijn met mijn dagelijkse reacties maar verwacht van mij geen afspraken,lange telefoontjes of wat dan ook meer,de energie die ik nog heb is voor die lieve koppen die ik dagelijks zie en oke daar zitten ook wat lieve koppen van verweggistan bij maar die weten dat wel.

En vergeet het nooit….

CARPE DIEM

Tja,

Of het nu nog een dag,een week,een maand of misschien wel langer duurt,niemand die het weet,dus ook ik niet.

Feit blijft wel dat mijn afscheid er hoe dan ook een keertje aan zit te komen en vervelende controlefreak als ik ben heb ik ook daar graag enig controle over.

Ik wil het graag besloten…….

Besloten in die zin dat ik(uiteraard samen met Jo)ervoor heb gekozen dat er "gewoon" een select gezelschap een persoonlijke kaart krijgt en er geen tijd e.d in een krant verschijnt.

De meeste mensen zijn zoals ik ooit al schreef door mij persoonlijk uitgenodigd en weten hoe ik erover denk.

Vrienden zal ik hier niet mee maken,al bedoel ik het niet slecht,er zal ook vast en zeker wel iemand vergeten worden,die er wel hoort en dan voel ik me alweer bezwaard maar we willen gewoon voorkomen dat iedereen maar heen kan gaan,Jo Don en Dev door de "verkeerden" half doodgeknuffeld worden,er mensen komen waarvan we weten dat ze als heuse ramptoeristen elke dag meelezen,nog nooit of nooit meer iets laten horen maar wel vooraan zitten omdat ze denken dat ze erbij horen (geloof me ik weet waar ik het over heb)

Daarbij komt mijn vervelende maar ook wel weer eerlijke kant naar boven die het gewoon niet nodig vindt dat iedereen maar kan komen.In gedachten zie ik al hele verenigingen,de hele buurt,de mensen die ik wel eens spreek of me ongevraagd bellen enz. enz.

Voor alle duidelijkheid;Jo is het hier volledig mee eens,sterker nog,hij voelt en beleeft het allemaal hetzelfde,zo ook mijn familie en daar ben ik dan wel heel blij mee heur.

Zie het niet als arrogantie,eerder als bescheidenheid al weet ik zeker dat ik hoe dan ook veroordeeld zal worden na dit verhaal maar dat is dan niet anders.

Tja…….

Ik ben een rare,ik weet het!

Verwacht van mij nu geen heel verhaal maar tijd voor een update op mijn weblog werd het wel,niet dan?

Tja zoals de meesten wel weten kreeg ik ongekooflijke last van mijn nek,leek het eerst een stijve nek te zijn,na veel pijnstilling,die niet hielp,bankhangen en sterk verminderde eet en drinklust kwam ik half april weer eens uitgedroogd op de spoedeisende hulp terecht en mocht gelijk blijven.Toevallig kwam mijn grote broer er ook nog eens terecht met een bacterie in zijn been en zo lagen we we(heel lief geregeld)naast elkaar op een tweepersoonskamer.Hij mocht op een gegeven moment naar huis,bleef een extra nachtje vanwege mijn verjaardag en nadat mijn hersenuitzaaiingen ontdekt waren en ik in Groningen 5 keer op mijn hoofd was bestraald mocht ook ik naar huis.

De hallicunaties van de medicijnen die ik kreeg zal ik jullie besparen want er was gelukkig al snel een tegnmiddel gevonden waardoor ook die verdwenen.Het ziekenhuis vond ik aan de ene kant natuurlijk heel vertrouwd maar was heel blij dat ik op een maandag na die 4 weken naar huis mocht en het leek allemaal aardig te gaan,totdat Jo mij die donderdag niet wakker kon krijgen.Ik weet niks meer van die dagen,ben met ambu opgehaald,door scan geweest enz.enz.en benalles kwijt.Het schijnt heel slecht geweest te zijn maar iets opknappen ging weer best snel en de maandag erop was ik weer thuis(tja,blijf een apart mens)De uitzaaiingen die dus zelden in het hoofd voorkomen bij mijn soort kanker bleken enorm te zijn geslonken en vanaf ik in huis ben gekomen ging/ga ik elke dag iets vooruit,al is het met name lichamelijk allemaal nog wel loodzwaar heur.

In het ziekenhuis was ik zelden alleen,Jo en Nina hadden een heel schema,mijn ouders en broer zag ik steeds ,mijn beste vrienden lieten,hun lieve kop af en toe even zien en echte visite werd weggestuurd omdat ik daar absoluut niet aan toe was.

Hoe bijzonder was het om thuis te komen en dagenlang mail en berichtjes te lezen,waar ik ongetwijfeld sommige niet van heb gezien omdat het er zoveel waren.De updates van zowel eerst vriendinnen als daarna van mijn dierbare zus,die normaal alles behalve een pc mens is,zij verdient absoluut een standbeeld.

Zo ook Jo,waar ik nooit over uitgepraat raak en mijn ouders broer hun partners en vriendinnen en een groot deel van mijn webloglezers waarvan ik weet dat ze ook echt meeleven.

Af en toe bang voor een terugslag ben ik nu wel hoor,de vorige is me tenslotte overvallen en ik hou graag zelf de controle maar iedere morgen als het licht wordt en ik hoor de vogels fluiten,dan ben ik alweer blij dat er weer een nieuwe dag begint.Ik plukte al ruimschoots de dag maar nu nog net even extra en ja dat gaat me goed af.

Last but zeker not least mijn geweldige kinderen………

Je zal maar een zieke moeder hebben en dat op zo’n leeftijd maar zoals zij hier mee omgaan is niet te beschrijven.

Ook werd ik op een hele bijzondere manier verrast,zo kocht Devlin van zijn eigen geld een supergrote Boeddha voor mij en liet Donna haar liefde vereeuwigen,zij het met mijn gemengde gevoelens als moeder,gezien dr leeftijd,maar daar heb ik het al over gehad op mijn log en ik ben nu alleen nog maar apetrots.

Op allebei!!!!!!!

En okxc3xa9,okxc3xa9 hier de foto,hij lijkt groter dan ie is,is ook groter dan ik voor mijn meid in gedachten had maar dat komt met name door het tekentje onder de letters.Hij zit aan de binnenkant van dr arm.

CARPE DIEM

Dacht ik ‘smorgens nog dat ik het einde van de dag niet eens zou overleven vanwege de stress,de nekpijn en allerlei enge tintelingen die me al een poosje hadden geplaagd,begon ik na het heel baldadig innemen van mijn stuiterpillen en een handvol pijnstillers in de middag toch wat op te knappen en dat moest ook wel want,het was een belangrijke dag,de presentatie van boek 2!

Mijn broer die graag vol verrassingen zit had me de dag ervoor al gemeld dat we gehaald zouden worden en ik kon alleen maar hopen dat dat dan niet door hem werd gedaan want mens van de klok als ik zelf ben,staat hij landelijk bekend als iemand die gerust zijn eigen zomer en wintertijd bedenkt en had ik al visioenen van een gelegenheid vol mensen en boeken maar zonder Hell.

Toch stopte er ruim voor de aanvangstijd een grandioze zwarte Hummer voor de deur,met op de zijkant een poster van mijn boek en stapte tot mijn verbazing xc3xa9xc3xa9n van de belangrijkste mannen uit mijn leven uit met een smile van oor tot oor,mijn grote broer was niet alleen op tijd,hij zorgde er gelijk al voor dat ik als een heuse diva richting mijn zo gevreesde feestje ging.

De eerste vrienden stonden me al buiten op te wachten,camera’s flitsten alsof ik op de rode loper van het theater was beland en ondertussen deed ik een poging om mezelf er van te overtuigen dat het de bedoeling was dat ik zou genieten i.p.v terecht te komen op de hartbewaking van mijn favo ziekenhuis.

Het bleek trouwens achteraf een wonder te zijn dat broerlief daar niet was beland want ik hoorde dat er nogal wat dingetjes anders waren gelopen dan de bedoeling was,zo konden door ziekte bepaalde voor mij geplande verrassingen niet doorgaan en daar baalde broer zichtbaar van,ook was Suzanna van de uitgeverij geveld door een griep maar geweldig was wel dat ze er toch nog even bij wilde zijn om me toe te spreken al kon ze dan maar even blijven.

Een grote verrassing was voor mij het feit dat het boek werd uitgereikt door niemand minder dan de directeur van het ziekenhuis.Ik ken door de bekende omstandigheden natuurlijk menig medewerker daar,van voedingsassistentes tot chirurgen maar deze man had ik  nog nooit ontmoet en voelde me bijzonder vereerd dat hij mij lovend toesprak,mijn boeken had gelezen en mij het gevoel gaf een bijzondere gast te zijn in dit helaas voor mij tweede huis.

Broerlief sprak vervolgens iedereen weer volop toe,ook ik waagde me tot twee keer toe (weliswaar onvoorbereid)voor de microfoon en stortte me zowaar op mijn eerste biertje sinds weken en hij smaakte best!

Als een kip zonder kop vloog ik vervolgens door het cafxc3xa9 en al voelde ik de ergste spanning duidelijk afnemen,toch kreeg ik het voor mijn gevoel maar niet voor elkaar om iedereen te laten merken hoe blij ik was ze te zien.Sommige mensen zie ik heel regelmatig maar er waren ook vriendinnen bij die behoorlijk ver weg wonen en waar ik bij wijze van spreken wel twee dagen achter elkaar mee bij wil praten maar verkerend in een vreemd soort roes,omringd door zoveel mensen die je om uiteenlopende redenen zo liefhebt weet je gewoon niet meer waar je het eerst bij wilt zijn en vertrouw je er maar op dat iedereen dat dan ook wel begrijpt.

Bloemen,kado’s en tot mijn grote verbazing behoorlijk wat gevulde enveloppen (waar ik toch echt eindelijk een keer iets leuks voor mezelf van ga kopen) en als klap op de vuurpijl voor ons hele gezin vijf bedrukte t-shirts met het logo van mijn  boek.(Het moge duidelijk zijn hoe dierbaar die vijfde voor me was!)

De dag sloten we vrij onverwacht af met een etentje met een klein gezelschap en rond half tien was ik dan toch eindelijk moe genoeg om naar huis te gaan,alwaar ik er even geen rekening mee had gehouden dat mijn stuiterpillen nog wel even doorwerken en ik vervolgens om twee uur ‘snachts tot de conclusie kwam dat ik allesbehalve in slaap kon komen dus heb ik vannacht mijn eigen boek maar gewoon in xc3xa9xc3xa9n ruk uitgelezen.

Een geweldige dag,in gezelschap van mijn gezin,mijn familie,dierbare vrienden,mijn beide artsen en dat alles in een prachtig cafxc3xa9 waar ze zowaar een gezellige rokerslounge hebben!

Mijn vreemde tintelingen zijn weg…..

Gek hxc3xa8?

(foto’s volgen nog hoor!!)

Vorige week begon de ellende……

Jo had kiespijn.

Welke kies het was,was niet duidelijk,het kon boven zitten maar ook beneden,het kon zowel de laatste als de voorlaatste zijn,het enige dat Jo met zekerheid kon zeggen was dat het links zat.

Jo wilde niks,geen pijnstillers,want die hielpen niet wist Jo al vantevoren..(??)

Geen tandarts want daar had ie geen tijd voor hoor..(??) Daarbij was hij  pas nog op de halfjaarlijkse controle geweest dus kon er niks aan de hand zijn,aldus Jo….

Na drie dagen zeuren,klagen,googlen,en nog veel meer stelde ik mijn bikkel voor de keus;Ik belde of de tandarts of een advocaat voor een hele moderne flitsscheiding.Jo had gelukkig inmiddels zoveel pijn dat een scheiding,al dan niet flitsend,hem ook te lang duurde en stemde toe de tandarts te bellen.

Vrijdagmorgen gebeld,vrijdagmiddag lag hij al op de tandartsstoel alwaar de goede man nergens een teken kon vinden die deze pijn zou kunnen verklaren.Het enige wat er aan de hand zou kunnen zijn was,dat er een soort van scheurtje onder een vulling van zijn onderste kies zou zitten die de pijn zou kunnen verklaren waarop Jo voor alle zekerheid ,tegen al zijn principes in,(Jo haat verdoven) verdoofd werd en de oude vulling werd vervangen voor een nieuwe.

De volgende morgen kwam de pijn terug,op mijn advies,het kon tenslotte wat napijn zijn,wachtten we de zondag af maar zondagmorgen was het zo erg dat ik toch maar de dienstdoende tandarts belde alwaar we aan het begin van de avond terecht konden.Het mag dan altijd lente in de ogen van de tandartsassistente zijn maar toen ik deze tandarts zag baalde ik zowaar dat ik zelf geen kiespijn had….en terwijl ik me afvroeg waar deze man 20 jaar geleden was streek Jo neer in zijn behandelstoel en wachtte ik af in de wachtkamer.

Met een behoorlijke dikke wang kwam Jo er even later uit….het was zo klaar als een klontje,aldus Jo.

De malaise zat niet onder maar bovenin een kies en op het moment dat de tandarts was begonnen over een uitgebreide wortelkanaalbehandeling had Jo al voor hij was uitgepraat geroepen;"Neehoor,trek um dr moar uut" waarop de tandarts mompelde,ach ja dat kan ook.

Met weer een mond vol verdoving vertrokken we naar huis en Jo had de rest van die zondag nergens last van om vervolgens maandagmorgen te verkondigen dat hij bijna flauwviel van de pijn.Ik durfde de term "napijn"al niet meer te noemen en belde tegen de middag onze eigen tandarts maar weer op.Omdat ik inmiddels twijfelde of het wel een gebitsprobleem was belde ik ook de huisarts maar want het kon natuurlijk ook een oorontsteking zijn en terwijl Jo riep dat hij zijn kop eraf zou trekken maakte ik twee afspraken voor die middag.Volgens de huisarts was er niks mis met de oren van Jo,tenminste niet op medisch gebied:-) en vertrokken we inmiddels redelijk wanhopig opnieuw naar de tandarts.

Nadat Jo trots had verteld dat hij de dag ervoor zijn kies had laten trekken verzuchtte de tandarts dat dat nou echt doodzonde was aangezien de foto’s die eerder al waren gemaakt aan hadden getoond dat er nu juist met die kies niks aan de hand was!!!!!Na verdere inspectie bleek het kwaad n.l in de kies ernaast te zitten en om te voorkomen dat Jo boven helemaal geen kiezen overhield liet hij zich dit keer wel overhalen tot een wortelkanaalbehandeling en werd daarop voor de derde keer verdoofd en vertrok met een recept voor een antibioticakuur.

Vanmorgen stond Jo op met de woorden;"volgens mij gaat het goed heur"

Ik durf nog niet te hard te juichen maar het ziet ernaar uit dat Jo zijn kop er niet af hoeft te trekken.

Het was behoorlijk balen de afgelopen week.

Mijn nek zat me al een tijdje dusdanig dwars dat ik bij wijze van spreken het liefst mijn kop er af en toe af had gehaald en daarbij werd ik zo aan het eind van het weekend ook nog eens verrast door een vaag virusje inclusief enge rillingen,een hoop spier en hoofdpijn en een dusdanig malaisegevoel dat ik maandagmorgen zelfs overwoog om de afspraak bij mijn behandelend arts af te bellen.

Maar het was natuurlijk uitslagdag en om die over te slaan moet ik voor mijn gevoel toch echt op zijn minst in coma verkeren dus vertrokken Jo en ik braaf richting ziekenhuis om aldaar te horen wat ik zelf eigenlijk al wist;deze kuur doet het niet meer.

In december begon ik na 6 weken mijn weke delen op kweek te hebben gehad aan een gloednieuwe therapie en die is nu uitgewerkt.Er echt om treuren kan ik niet,ik heb er toch aardig wat vreemde bijwerkingen van gehad waar ik nog steeds niet vanaf ben en al is in principe alles beter dan een chemokuur,toch vond ik die wel steeds duidelijker qua verloop.Je bent er eerst wel ziek van maar knapt toch weer op en met deze kuur wist ik soms niet waar ik aan toe was.

Dacht ik eerst dat ik nu toch echt aan mijn laatste soort chemokuur toe was,toch hebben ze besloten nog iets anders tussendoor te proberen.De neuropathie,die ik al had verergert hier nog niet van dit middel en het wordt maar eens in de zes weken toegediend omdat het niet vaker mag.Verder krijgt mijn beenmerg weer een flinke opdonder,is kaalheid  mogelijk maar het hoeft niet en kan je er blaasproblemen van krijgen,de rest van de bijwerkingen staan vast wel in de folder die ik nog niet heb(kuch) Na twee kuren volgt dan weer een scan.

In overleg met mijn altijd begripvolle arts is besloten dat ik pas half april begin,dat kan  omdat de uitzaaiingen weliswaar weer groeien maar dat dusdanig langzaam gaat dat ik me wederom een kleine pauze kan veroorloven.

Heb afgelopen week de definitieve datum geprikt.

Dinsdag 14 april begin ik,dat vond ik de meest geschikte datum omdat Dev die dag op schoolreis gaat en ik hem dan smorgens uit kan zwaaien en hem met een beetje geluk die vrijdag ook weer aan kan zien komen,al zou ik dan ook nog te ziek kunnen zijn maar van de eerste vervelende dagen merkt hij dan in ieder geval niks en zal ik hem waarschijnlijk iets minder missen omdat ik dan toch bankhangende ben.Daarbij kunnen we op Danou haar dag(16 april)toch al niet uit eten omdat hij dan op schoolreis is,dus zijn deze dagen het meest geschikt.

Door deze ziekenhuisvakantie krijg ik dan ook nog de kans om zonder chemoperikels toe te leven naar boek 2 en nu we het daar toch over hebben…………

Voor de eventuele liefhebbers,op verzoek van zowel de uitgever als de boekenzaak zit ik nu al weer bagger te schijten vanwege een geplande signeersessie..

De meeste mensen weten wel dat dit niet echt iets voor mij is,ook bij boek 1 zag ik hier vreselijk tegenop maar moet eerlijk bekennen dat het destijds hartstikke leuk is gegaan en er behoorlijk wat mensen op af zijn gekomen,tja en ik voelde me best vereerd dat die mensen voor mij kwamen.

Dit keer is het op zaterdag 4 april,de dag dat het boek officieel in de handel is.

Van 14.00 tot 15.30

Bij de Bruna in de Torenstraat te Winschoten.

kOMT ALLEN TEZAMEN(om alvast op de kerst vooruit te lopen)

Het ziet er sinds vandaag naar uit dat ik dit virusje wel zal overleven dus ik ben dr heur.

OVER DATUM"

VANAF 4 APRIL TE KOOP EN/OF TE BESTELLEN IN DE BOEKHANDEL EN OP ALLE BOEKENSITES.

ISBNnr:978 90 330 08337

14,95

Als kind droomde ik al stiekem over een eigen boek,

Dat ik die op mijn 40ste ook kreeg in de vorm van het boek;"Ongeneeslijk gelukkig"was voor mij een droom die xc3xa9cht uitkwam!

Dromen over nog een boek durfde ik eigenlijk niet eens……

De meeste dromen zijn bedrog,deze duidelijk niet.

Ik ben het nooit geweest maar ben  voor het eerst van mijn leven zowaar een beetje trots op mezelf.

En wat de "toekomst" me ook brengt,hoelang die "toekomst" ook nog mag duren….

Het is me gelukt!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"Dan beloof ik dat ik de log "30 maart 2009" ook nog ga schrijven.

Ben mijn beloftes altijd nog nagekomen dus…..

*Kuch*"

Met deze zin sloot ik vorig jaar mijn log; "30 maart 2008"  af.

Okxc3xa9,ik ben er wat vroeg mee maar aangezien ik dit jaar rond de 30ste waarschijnlijk van pure euforie alleen nog maar over boek 2 kan schrijven en om het gezeik en gesmeek om een nieuwe log alvast te voorkomen(haha)gooi ik um dr nu maar uit.

Drie jaar ziek…..jeetje,ik voel het clichxc3xa9 "de tijd vliegt" in me opkomen,ik sla voor het gemak de zin die er vaak op volgt;"als het gezellig is" maar even over maar terugkijkend op de afgelopen jaren moet ik toch ook bekennen dat ik heel wat gezellige momenten heb gekend.

Drie jaar word ik nu al volgepompt met de meest gore troep,drie jaar koester ik nu al elke dag die me gegeven is en drie jaar word ik nu al geconfronteerd met zowel hele hartelijke als belachelijke opmerkingen.De hartelijke doen me nog steeds goed,de belachelijke raken me steeds minder,want als  iemand je ,nadat je hebt gezegd dat je chemokuur het niet zo lang heeft volgehouden ,als antwoord geeft dat je dan zeker niet zo goed je best hebt gedaan, serieus moet gaan nemen,ben je verkeerd bezig,niet dan?

Daarbij vind ik het altijd lief als iemand oprecht zegt dat ik er goed uitzie maar als iemand dat zegt terwijl ze je van top tot teen bekijken en eigenlijk willen zeggen;"Tjeetje wat ben jij moddervet zeg" heb ik tegenwoordig ook snel een antwoord klaar heur.

Al met al voel ik me momenteel redelijk.Het is vast niemand ontgaan dat ik de laatste tijd wat kwakkel,daarbij behoorlijk moe ben voor mijn doen en een biertje er niet meer zo lekker ingaat als voorheen.Dat laatste is weliswaar geen eerste levensbehoefte maar wel altijd een goede graadmeter voor hoe ik me voel.Tijdens mijn laatste gesprek met mijn behandelend arts werd al snel duidelijk dat mijn verminderde conditie een combinatie is van mijn kuur,het daarbijhorende magnesiumgebrek en tja ook het feit dat ik er na drie jaar ziek zijn natuurlijk niet fitter op word speelt een rol.

Aan de ene kant heb ik daar wel vrede mee hoor maar aan de andere kant baal ik dan wel als een stekker dat ik al tijden geen kroeg meer heb gezien,een dagje uit er niet inzit en ik ‘savonds soms op kindertijden mijn bed op zoek.Ik ben natuurlijk behoorlijk verwend xc3xa9n gewend geraakt aan het feit dat ik me over het algemeen behoorlijk goed voelde naar de omstandigheden waarin ik me bevind.

Op dit moment heb ik geen idee of ik mijn energie weer wat terug zal krijgen of dat het aftakelproces nu echt begonnen is.Ik hoop op het eerste maar ben ook weer realistisch genoeg om te weten dat ik gelijk de titel van boek 2 nu toch echt wel over datum raak.

Toch ben ik de koning te rijk als ik bedenk dat ik er drie jaar geleden alles aan wilde doen om Don naar het voortgezet onderwijs te zien gaan en ik nu Dev richting sportschool heb gestuurd omdat hij anders zijn zware tas niet kan tillen voor zijn nieuwe carriere waar hij na de zomervakantie aan zal beginnen.

Maart 2009……

Dit keer sluit ik niet af met de woorden dat ik iets zal beloven,dit keer sluit ik af met de boodschap dat ik ondanks alles dolgelukkig ben dat ik ook dit jaar weer van mijn onverwoestbare lentekriebels kan genieten.En wie weet smaakt het biertje ook weer als ik de eerste terrasjes weer zie staan.

Vast wel!!!!!!!

Dat hier in huize Hell  gelukkig niet alles draait om het ziekzijn moge inmiddels wel duidelijk zijn.Ook wij zijn natuurlijk een normaal(kuch)gezin waar ook de gewone dingetjes waar iedereen mee te maken heeft spelen en zo zitten ook wij  zo af en toe met de nodige dilemma’s.

Zo kan het pubermormel na de zomervakantie haar vervolgopleiding in zowel Veendam als Groningen doen.(Voor de "verre lezers"; Veendam is een ministadje op 15 km afstand waar ze met de bus kan komen en Groningen een behoorlijk grote en drukke stad op 35 km afstand waar eerst voor getreind en dan nog gebust moet worden.)Het pubermormel weet het wel hoor…..Groningen is nu eenmaal een stuk cooler dan een gat als Veendam(excuses voor de bewoners)De moeder in mij vind "het gat" een goede keuze maar de andere Hell begrijpt het helemaal.

Zo ook dr wens om vanaf juni op een scooter rond te scheuren.Motorfanaat in hart en nieren begrijp ik als geen ander de liefde voor een tweewieler die iets harder gaat dan een fiets,al moet ik wel zeggen dat ik een scooter nou niet echt blits vind maar de moeder in mij hoopt stiekem dat onze huiswerkhatende Don dr theoriecertificaat nimmer zal halen.Wat het gaat worden? De tijd zal het leren,nietwaar?

Onze kleine notaris zit met een heel ander dilemma.

Ergens eind groep 6,begin groep 7 besloot hij dat hij zijn haren wilde laten groeien.Dev heeft al vanaf het moment dat hij zich bewust was van enig kapsel een hele duidelijke mening gehad van hoe hij het hebben wilde.Zo koos hij afwisselend voor hele korte stekels,een "opgeknipt randje" of een kuif met een matje,hij heeft het allemaal gehad en zoals ik Don ooit jaren dr gang liet gaan met het glad kammen van dr prachtige krullen zo mocht ook Dev altijd zelf weten met welke coupe hij de kapsalon verliet.Dev’s inmiddels behoorlijk lange haar vond ik afwisselend leuk.Soms vond ik het helemaal super,soms wat slonzig,soms net txc3xa9 lang,Daarbij was ik eigenlijk ook heel trots dat hij zich niet druk kon maken om wat een ander er van vond(lang haar bij jongens schijnt nog steeds hier en daar vreemd te zijn) maar bovenal vond ik het dus belangrijk dat hij dat deed waar hij zich prettig mee voelde.Toch gaan we hier met zijn allen nu toch twijfelen aan de lange manen van Dev.Werd hij eerst nog alleen door stafoude dementerende bejaarden voor meisje aangezien,tegenwoordig hoort hij toch iets vaker het woord jongedame dan hem lief is.Tja,ondanks zijn toch echt jongensachtige outfit werken zijn lieve zachte smoel en daarbijbehorende stemmetje ook niet erg mee.

Dev zit nu in een lichte identiteitscrisis……..ergens vindt hij het kort laten knippen een behoorlijke ingreep maar is ook behoorlijk aan het twijfelen geslagen of hij zijn lange coupe nog wel zo leuk vindt.Ik heb hem gezegd dat hij er nog maar eens rustig over na moest denken het daarbij allxc3xa9xc3xa9n moet af laten knippen als hij dat zelf wil en mocht hij het doen en alsnog spijt krijgt het gewoon gratis weer aangroeit.

Mijn eigen dilemma gaat ook over mijn haar,al hoef ik me zeker nog geen zorgen te maken dat het te lang wordt heur.Maar het verven lonkt weer hxc3xa8?Behalve het hoge peper en zoutkleurgehalte zitten er toch ook hier en daar behoorlijk wat grijze haren.(ook wel logisch gezien alle bovenstaande dilemma’s die ik voorgeschoteld krijg)

Gooide ik er eerder en al vanaf mijn 15de een hoop troep in zonder ooit enig allergische reactie te krijgen,momenteel schrik ik me kapot als ik een willekeurige bijsluiter lees.Met een beetje pech heb je na gebruik weliswaar een leuke kleur maar beland je vrij snel daarna op de spoedeisende hulp in het ziekenhuis,daarbij schijn je ook nog meer risico te lopen als je tattoeages hebt(?)Ook wordt er gewaarschuwd dat je het niet op een gevoelige en geirriteerde hoofhuid mag gebruiken.Tja,door die kuur die ik nog steeds krijg had ik dat natuurlijk wel,al zijn de pukkels helemaal weg maar de droge huid beperkt zich niet alleen tot mijn lichaam maar het is ook droog op de kop.Een onschuldig spoelingkje is geen optie want dat dekt de grijze haren niet.Naja,misschien een vraag voor mijn arts,al heeft die denk ik weinig verstand van verven,ik vraag het toch maar.

Gelukkig heeft Jo het te druk voor welk dilemma dan ook.Bij de eerste zonnestraal van dit jaar zat hij alweer boven,naast,onder en in das boot en daar laat ik um lekker zitten.

Het kan ook teveel worden..toch?

Nu boek twee na alle "voorbehandelingen" in de vorm van redacteur,corrector en vormgever toch echt richting drukker gaat en ik vandaag het hele exemplaar in de vorm van ruim 200  A4-tjes in handen kreeg wordt het misschien tijd ook de titel te onthullen.

Ik had al eerder laten weten dat ik mijn zinnen op een bepaalde titel had gezet.Die titel ging al door mijn hoofd toen er nog niet eens sprake was van een tweede boek maar ik er al wel eens stiekem over droomde.Toch moet ook de uitgever natuurlijk iets zien in zo’n titel,hij moet het tenslotte verkopen en Ik was dan ook heel blij toen bleek dat zij net zo enthousiast waren als mij.

De vaste lezers weten dat ik een tijdje terug alvast wat hints had gegeven en op mijn oproep om aan de hand van die hints de titel te raden en me te mailen werd behoorlijk gereageerd.

Naar mijn mening waren de hints best duidelijk maar ik begrijp naderhand ook heel goed dat dat achteraf gepraat is,als je werkelijk geen idee hebt waar je het zoeken moet.

De eerste hint was;"De titel komt in een van mijn logs voorbij"

Tja,als je dan een paar honderd logs bijlangs moet valt dat natuurlijk niet mee..

Hint 2 was;"Het zijn twee woorden die samen bestaan uit 9 letters"

Naderhand ook weer niet zo’n grandioze hint,de meesten kwamen met het voor de hand liggende "carpe diem",een uitspraak die inderdaad goed bij me past maar het had bij wijze van spreken ook "zwaar shit" kunnen zijn,tja heeft ook 9 letters.

Ik besloot de hints wat makkelijker te maken door te melden dat de titel zowel cynisch als realistisch was en het eerste woord een voorzetsel was en het tweede een zelfstandig naamwoord.Vlak daarna schreef ik dat het daarbij ook nog eens een term was die vaker werd gebruikt maar dan voor heel iets anders.

Het werd geraden……(dus lezers,het wxc3xa1s te doen toch?!!!!!)

Een weblogbezoekster van het eerste uur mailde me de titel;"reservetijd"

Ik antwoordde haar daarop dat ze behoorlijk warm was maar nog even door moest denken en daarbij mijn cynisme niet moest vergeten en jawel nog diezelfde avond kwam ze als eerste met de juiste titel.

The winner is……..Peet!!!!!

(niet te verwarren met PEET,Peetjuh en Petra..ja heb dr behoorlijk wat rondhangen op mijn log)

Cynisch,realistisch,9 letters,een term die vaker wordt gebruikt maar dan voor heel iets anders….

Wat kan het dan nog anders zijn dan;

"OVER DATUM"

(Over de subtitel zijn we nog even in twijfel,die volgt heur)

Vanaf begin april in de bonus bij de Appie!